کابلهای کنترل عمدتاً برای انتقال سیگنالهای کنترلی استفاده میشوند و معمولاً در کاربردهایی مانند اتوماسیون صنعتی، تجهیزات مکانیکی و سیستمهای اتوماسیون ساختمان یافت میشوند. عملکرد اصلی آنها انتقال دستورات به جای-انرژی الکتریکی با توان بالا یا دادههای با سرعت{2} بالا است. به طور معمول، یک کابل کنترل شامل چندین هسته عایق شده است که درون یک غلاف بیرونی قرار گرفته اند. طراحی ساختاری آن انعطاف پذیری و مقاومت در برابر تداخل الکترومغناطیسی را در اولویت قرار می دهد.
رساناها عمدتاً از مس یا آلومینیوم ساخته شدهاند و مس به دلیل رسانایی و مقاومت اکسیداسیون برتر آن، رایجترین انتخاب است. مواد عایق مختلف-مانند پلی اتیلن (PE) و پلی وینیل کلراید (PVC)-بر اساس نیازهای خاص محیط عملیاتی انتخاب می شوند. لایه محافظ یک جزء حیاتی از کابل های کنترل را تشکیل می دهد. ممکن است به شکل سیم مسی بافته شده یا نوار پلاستیکی{4}آلومینیوم کامپوزیت باشد که برای کاهش تداخل الکترومغناطیسی خارجی مفید است. غلاف بیرونی محافظت مکانیکی و مقاومت در برابر آب و هوا را فراهم می کند. موادی مانند پی وی سی، پلی اتیلن، یا ترکیبات با دود کم، صفر{{7}هالوژن (LSZH) برای سازگاری با شرایط محیطی داخلی، خارجی یا تخصصی استفاده می شود.
کابلهای کنترل معمولاً دارای ولتاژهای نامی نسبتاً پایینی هستند که معمولاً در کلاسهای 300 ولت یا 500 ولت قرار میگیرند. تعداد هسته ها از چند تا چند ده متغیر است و برای تسهیل نصب و نگهداری از کد رنگی استفاده می شود. هنگام انتخاب کابل کنترل، عواملی مانند محیط کار، فرکانس حرکت و شعاع خمش باید در نظر گرفته شود. به عنوان مثال، کابل هایی که برای استفاده در زنجیره های کشش کابل در نظر گرفته شده اند، به انعطاف پذیری استثنایی نیاز دارند.
